Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Θεατρική Παράσταση "Μήδεια"

Ευριπίδη Μήδεια: Η αυτοκτόνος μετάσταση

Μετά τις Βάκχες και την Εκάβη ο Όμιλος Υποκριτικής Τέχνης επανέρχεται στον Ευριπίδη, συνεχίζοντας την πολύχρονη θητεία του στο αρχαίο δράμα ως όχημα αισθητικής αγωγής στη Μέση Εκπαίδευση
Έχοντας στο ενεργητικό του πάνω από 10 βραβευμένες παραστάσεις αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και κωμωδίας,  συμμετοχές σε θερινά φεστιβάλ  και εκπαιδευτικά προγράμματα  της Ελλάδας και του εξωτερικού ο Όμιλος Υποκριτικής Τέχνης συνεχίζει να φέρνει τους έφηβους μαθητές σε επαφή με τη διονυσιακή Τέχνη,  με σκοπό να αναδειχθούν οι πρωταρχικές πηγές έμπνευσης και έκφρασης, οι οποίες είναι διάχυτες και γι αυτό αδιάγνωστες μέσα στην ψυχή τους. 
Ο Όμιλος Υποκριτικής Τέχνης συναντιέται για πρώτη φορά με τη  Μήδεια, έργο σκληρό και αδυσώπητο. Η  Μήδεια δεν είναι λιγότερο σκοτεινή από την Κλυταιμνήστρα του αισχύλειου Αγαμέμνονα, ούτε την Εκάβη της ομώνυμης τραγωδίας ή τη σοφόκλεια Ηλέκτρα. Είναι όμως το πρόσωπο που πορεύεται σε ένα φόνο που ισοδυναμεί με αυτοχειριασμό.
Για να κατανοήσουμε τον αδυσώπητο παραλογισμό αυτού του έργου πρέπει να θυμηθούμε τι έπραξαν και τι έπαθαν οι προαναφερόμενες ηρωίδες: Η Ηλέκτρα δολοφόνησε στυγνά και αποτρόπαια τη μητέρα της μαζί με τον εραστή της. Η Αγαύη οιστρήλατη από τη διονυσιακή παραφορά σπάραξε το ίδιο της το παιδί. Τέλος, η Κλυταιμνήστρα μετουσιωμένη σε αλάστορα του γένους των Ατρειδών εκτέλεσε κυνικά μαζί με τον εραστή της τον Αγαμέμνονα.
Αποτρόπαιες πράξεις καθοδηγούμενες από μία άλογη, σκοτεινή και χαοτική δικαιοσύνη. Όμως η Μήδεια από ποια σκοτεινή δύναμη καθοδηγείται και διαπράττει  ένα τόσο τερατώδη φόνο; Ενεργεί δόλωι καί σιγή  (391). Σχεδιάζει και εφαρμόζει. Συνδυάζει το ρεαλισμό της λογικής και την αποφασιστικότητα της πράξης.
Η Μήδεια διαπράττει διπλό φόνο: Σκοτώνει την αντίζηλό της,  Γλαύκη μαζί με τον πατέρα της,  τον Κρέοντα και εκτελεί τα παιδιά της.  Ο πρώτος φόνος έχει λογική, ο δεύτερος μανία και παραφορά. Με τον πρώτο εκδικείται με τον δεύτερο δικαιώνεται.
Η ερωτική προδοσία ανταμείβεται με σκοτωμό, η  προδοσία της ύπαρξης με σκοτάδι. Ας θυμηθούμε το κείμενο  «…εδώ σταματάω. Πονάει η ψυχή μου όταν  σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω μετά» (790). Η Μήδεια ομολογεί το τερατώδες της πράξης της. Αλλά δεν έχει άλλη επιλογή από το πρέπει.
Η Μήδεια μηδενίζεται διπλά: από τον περίγυρο και από τον ίδιο της τον εαυτό. Καταργεί την κοινωνική της  παρουσία και τη γυναικεία της φύση.  Ποια είναι η ανάγκη που τη σέρνει σε αυτό το διπλό μηδενισμό; Η άρση της πληρότητας της γυναικείας φύσης της. Αν η λέξη Μήδεια παραπέμπει στη ρίζα μηδ- απ’ όπου το ρήμα μήδομαι = σκέπτομαι, τότε η Μήδεια είναι η σοφή, η γυναίκα που κατέχει την πλήρη γνώση. Είναι αυτή που εγγυάται τη ζωή και προκαλεί το θάνατο. Είναι η κάθε γυναίκα μέσα στη στιβαρότητα του διπλού της ρόλου, ως ερωμένης και τροφού. Η γυναίκα τροφός κλαίει ενώπιον της φριχτής πράξης. Η γυναίκα ερωμένη βαδίζει κυνικά σε αυτήν.
Ο Ιάσων ταπεινώνει  αυτή  τη δεύτερη φύση. Επιβάλλεται ως άνδρας και ως εραστής  (ο έρωτας σε ανάγκασε να ρίξεις βέλη αδάμαστα να σώσεις τη ζωή μου 530). Επικαλείται κυνικά το γενετήσιο ένστικτο αγνοώντας τη γεννητική πληρότητα της γυναίκας. Ουσιαστικά σφετερίζεται με τη συμπεριφορά του την ίδια την πραγματικότητα της γυναικείας φύσης: εγκαταλείπει τη Μήδεια, αλλά καμαρώνει για τα παιδιά που έκανε μαζί της, και μάλιστα τα διεκδικεί όταν αισθάνεται τον κίνδυνο να πλησιάζει. Σε μία αλαζονικά ματαιόδοξη έκρηξη, μάλιστα, υποστηρίζει πως θα ταν καλό να γεννούσαν οι άνδρες χωρίς τη γυναικεία σύμπραξη!
Μα μέχρι εκεί φτάνει ο νους των γυναικών:
αν το κρεβάτι πάει καλά
νομίζετε πως τά χετε όλα!
Αν στο σημείο αυτό κάτι χαλάσει,
τα ωφέλιμα και τα καλά σε έχθρα τα γυρνάτε.
Θα πρεπε αλλιώς οι άνθρωποι να κάνουνε παιδιά.
Δε θα πρεπε να υπάρχουνε γυναίκες

Η Μήδεια με την παιδοκτονία καταφάσκει ουσιαστικά στην πληρότητα του διπλού της ρόλου. Ομολογεί ότι δε μπορεί να υπάρξει ως μάνα αν καταργηθεί προηγουμένως ως γυναίκα. Στην πραγματικότητα στρέφει το μαχαίρι εντός της, στην υπαρξιακή της, αφού σκοτώνει αυτό που δια του έρωτα μπορεί να κάνειαποκλειστικά μια γυναίκα.
 Έτσι διαπράττοντας ένα τόσο αμείλικτο φόνο, φονεύει μια τόσο σημαντική πράξη, την παιδοποιία. Και τότε μεθίσταται στην συστατική της αφορμή, το απόλυτο φως. Ως θυγατέρα του Ήλιου καίει και καίγεται.
 Και αυτή είναι η δικαίωση της Μήδειας, ότι καίγεται απ’ το ίδιο της το φως. Όμως αυτό το τέλος δεν είναι καύση, είναι πυράκτωση και εν τέλει ανάφλεξη του νοήματος της ανθρώπινης ουσίας.

Νκος Μακαρόνας

Μετάφραση –Σκηνοθεσία: Νίκος Μακαρόνας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μανώλης Αργυράκης
 ΔΙΑΝΟΜΗ
ΤΡΟΦΟΣ:  Δανάη Γκούλι
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ: Μανώλης Αργυράκης
ΜΗΔΕΙΑ: Μαράγια Σιούντρη
ΚΡΕΩΝ: Δημήτρης Κατσούλιας
ΙΑΣΩΝ: Νίκος Βυθούλκας
ΑΙΓΕΑΣ: Γιώργος Κόλιας
ΑΓΓΕΛΟΣ: Νίκος Μακαρόνας
ΠΑΙΔΙΑ ΜΗΔΕΙΑΣ:  Ευγένιος Κρητικός
                              Φώτης  Αποστολίδης
 ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ ΚΡΕΟΝΤΑ: Παναγιώτης Μοσχίδης
                                       Χρήστος Παπατσίρος
 ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΕΣ ΜΗΔΕΙΑΣ: Κωνσταντίνα Γαλή
                                          Δέσποινα Πιερράκου
 ΧΟΡΟΣ
Δανάη Γκούλι
Βάσω Πινότση
Δάφνη Μαρίδη
Ζένια Μπονάτσου
Αθηνά Βενετσιάνου
Μυρτώ Αποστολίδη
Μελίνα Φιλιππή
Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου
Ράνια Κασίμη
 Χρησιμοποιήθηκε μουσικό μοτίβο του Μίκη Θεοδωράκη από την ταινία Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη και απόσπασμα από το δίσκο ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΜΥΜΦΗ
 Η επιλογή των κοστουμιών έγινε από τα ίδια τα παιδιά.

Είσοδος Ελεύθερη



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.